① دیسک برس شده-موتور زخم. در این نوع موتور، مواد خاکی کمیاب به یک بلوک سیلندر متصل می‌شوند و سیم‌پیچ‌های دیسکی ساخته شده از سیم مسی لعابی در داخل بلوک سیلندر قرار می‌گیرند تا روتور را تشکیل دهند. فاز موتور توسط یک کموتاتور مکانیکی تنظیم می شود. کموتاتور مکانیکی فاز ولتاژ را با اصطکاک بین برس های کربن ثابت و سطوح کموتاسیون مسی در حال چرخش تنظیم می کند. در حین استفاده، برس ها به طور مداوم فرسوده می شوند و بعید است طول عمر موتور بیشتر از 2000 ساعت باشد. علاوه بر این، به دلیل سرعت بالای موتور، کاهش دنده دو مرحله‌ای ضروری است که دو مشکل ایجاد می‌کند: افزایش صدا و کاهش قابل توجه راندمان. بازده نامی موتور پس از کاهش اغلب تنها 68٪ - 72٪ است. از آنجایی که ظرفیت باتری مورد استفاده در دوچرخه های برقی محدود است، معمولاً 36 ولت/12 آمپر ساعت، راندمان پایین موتور مصرف برق را افزایش می دهد و بر برد رانندگی تأثیر می گذارد.
② برس چاپ شده-موتور زخم. این نوع موتور از فویل مسی چاپ شده به عنوان سیم پیچ استفاده می کند و وزن موتور را کاهش می دهد. از آنجایی که این موتورها به طور کامل در خطوط تولید خودکار تولید می شوند، فرآیند تولید به طور قابل اعتمادی تضمین شده است که منجر به طول عمر تا 3000 ساعت، کاهش قابل توجه نویز و افزایش راندمان به 72٪ تا 76٪ می شود. با این حال، این موتورها صدای "زمزمه" با فرکانس بالا تولید می کنند و حتی با کاهش دنده، کارایی آنها رضایت بخش باقی نمی ماند. استفاده از کموتاتورهای برس خورده، بهبود طول عمر بیشتر را محدود می کند.
③ پرس برس دار-موتورهای بادگیر. این موتورها با فشار دادن سیم مسی قبل از سیم پیچی به نوع جدیدی از سیم پیچی، به بازدهی 74٪ تا 78٪ می رسند. در حالی که هنوز به طور گسترده توسط سازندگان دوچرخه برقی استفاده می شود، کارایی، نویز و محدودیت های طول عمر آنها همچنان مسائلی هستند که نیاز به بهبود دارند.