یک موتور گیربکس DC بدون جاروبک از بدنه موتور و درایور تشکیل شده است و یک محصول معمولی مکاترونیک است. سیم‌پیچ‌های استاتور معمولاً در یک اتصال ستاره متقارن سه فاز، بسیار شبیه به یک موتور ناهمزمان سه فاز-پیکربندی می‌شوند. آهنرباهای دائمی مغناطیسی شده به روتور متصل می شوند و یک سنسور موقعیت در داخل موتور برای تشخیص قطبیت روتور نصب می شود. درایور، متشکل از الکترونیک قدرت و مدارهای مجتمع، وظایف زیر را دریافت می کند: سیگنال های شروع، توقف و ترمز را از موتور برای کنترل این اقدامات دریافت می کند. دریافت سیگنال های سنسور موقعیت و سیگنال های رو به جلو / معکوس برای کنترل سوئیچینگ ترانزیستورهای قدرت در پل اینورتر، تولید گشتاور پیوسته. دریافت فرمان های سرعت و سیگنال های بازخورد سرعت برای کنترل و تنظیم سرعت؛ و عملکردهای محافظت و نمایش را ارائه می دهد.
موتورهای DC مزایایی مانند پاسخ سریع، گشتاور راه اندازی بالا و توانایی ارائه گشتاور نامی از سرعت صفر تا سرعت نامی را ارائه می دهند. با این حال، این مزایا معایب آنها نیز می باشد. برای تولید گشتاور ثابت تحت بار نامی، میدان مغناطیسی آرمیچر و میدان مغناطیسی روتور باید در زاویه 90 درجه ثابت نگه داشته شوند، که به برس های کربنی و یک کموتاتور نیاز دارد. برس ها و کموتاتورهای کربنی در طول چرخش موتور جرقه و گرد و غبار کربن تولید می کنند که می تواند به قطعات آسیب برساند و کاربرد آنها را محدود کند.
موتورهای AC، بدون برس‌های کربنی و کموتاتور،-رایگان، مستحکم و قابل استفاده هستند. با این حال، دستیابی به عملکردی معادل موتورهای DC نیازمند تکنیک های کنترل پیچیده است. پیشرفت های سریع در نیمه هادی ها به طور قابل توجهی فرکانس سوئیچینگ اجزای قدرت را افزایش داده است و عملکرد موتور محرک را بهبود می بخشد. ریزپردازنده ها نیز به طور فزاینده ای سریعتر می شوند و کنترل موتور AC را قادر می سازند تا در یک سیستم مختصات دکارتی دو محور قرار گیرد. با کنترل مناسب اجزای جریان موتور AC در هر دو محور، کنترل مشابهی با موتورهای DC با عملکرد قابل مقایسه با موتورهای DC قابل دستیابی است.